ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างในประเทศไทย: ทำความเข้าใจระบบภาษีปี 2569

การเป็นเจ้าของบ้าน คอนโดมิเนียม หรือที่ดิน ไม่ได้มีเพียงค่าใช้จ่ายในการซื้อและดูแลรักษาทรัพย์สินเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องของภาษีที่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ควรทำความเข้าใจด้วย
บทนำ
การเป็นเจ้าของบ้าน คอนโดมิเนียม หรือที่ดิน ไม่ได้มีเพียงค่าใช้จ่ายในการซื้อและดูแลรักษาทรัพย์สินเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องของภาษีที่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ควรทำความเข้าใจด้วย
ในประเทศไทย ระบบภาษีทรัพย์สินได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ จากภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่ มาสู่ระบบภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ใช้ในปัจจุบัน แต่ภายใต้ระบบใหม่นี้ ใครบ้างที่มีหน้าที่เสียภาษี? เหตุใดทรัพย์สินบางประเภทจึงได้รับการยกเว้น ขณะที่บางประเภทมีภาระภาษีแตกต่างกัน?
Living Circle Guide ฉบับนี้จะพาไปทำความเข้าใจที่มาของระบบภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง หลักเกณฑ์การจัดเก็บ อัตราภาษี และสิทธิยกเว้นตามกฎหมาย พร้อมข้อมูลอัปเดตสำหรับปี พ.ศ. 2569 (ค.ศ. 2026)
01 | จากภาษีโรงเรือนสู่ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง: การเปลี่ยนแปลงระบบภาษีทรัพย์สินของประเทศไทย
ก่อนที่ประเทศไทยจะเริ่มจัดเก็บภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020) ประเทศไทยใช้ระบบภาษีทรัพย์สินภายใต้กฎหมายหลักสองฉบับมาเป็นเวลาหลายทศวรรษ ได้แก่ พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475 และ พระราชบัญญัติภาษีบำรุงท้องที่ พ.ศ. 2508 ซึ่งมีหลักเกณฑ์และวัตถุประสงค์ในการจัดเก็บแตกต่างกัน
ภาษีโรงเรือนและที่ดินมุ่งจัดเก็บจากอาคารและสิ่งปลูกสร้างที่ใช้ประโยชน์ในลักษณะก่อให้เกิดรายได้ เช่น บ้านเช่า อาคารพาณิชย์ สำนักงาน และสถานประกอบการ โดยใช้อัตราภาษีร้อยละ 12.5 ของค่ารายปี ซึ่งคำนวณจากค่าเช่าหรือค่าเช่าที่ประเมินได้ตามหลักเกณฑ์ของกฎหมาย ขณะที่บ้านพักอาศัยที่เจ้าของอยู่อาศัยเองโดยทั่วไปได้รับการยกเว้นจากภาษีประเภทนี้
ส่วนภาษีบำรุงท้องที่เป็นภาษีที่จัดเก็บจากการถือครองที่ดิน โดยอาศัยราคาปานกลางของที่ดินตามหลักเกณฑ์ของกฎหมายเดิม ซึ่งมีข้อยกเว้นและการลดหย่อนตามลักษณะการใช้ประโยชน์และเงื่อนไขที่กำหนด
อย่างไรก็ตาม เมื่อสภาพเศรษฐกิจ เมือง และรูปแบบการถือครองอสังหาริมทรัพย์เปลี่ยนแปลงไป ระบบภาษีที่ใช้มาเป็นเวลานานก็เริ่มมีข้อจำกัด ทั้งด้านฐานภาษี วิธีการประเมินมูลค่า และความสอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจในปัจจุบัน รัฐบาลจึงมีแนวคิดปรับปรุงโครงสร้างภาษีทรัพย์สินให้มีความเป็นระบบและเหมาะสมกับการใช้ประโยชน์จากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างมากขึ้น รวมถึงส่งเสริมประสิทธิภาพในการจัดเก็บรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญเกิดขึ้นเมื่อมีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 ในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยกฎหมายมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2562 และเริ่มจัดเก็บภาษีภายใต้ระบบใหม่ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2563 พร้อมกับยกเลิกการจัดเก็บภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่สำหรับปีภาษีใหม่
ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างระบบเดิมกับระบบใหม่ คือการเปลี่ยนจากการจัดเก็บภาษีตามหลักเกณฑ์ที่แยกกันระหว่างโรงเรือนและที่ดิน มาเป็นระบบที่พิจารณามูลค่าประเมินของทรัพย์สินควบคู่กับลักษณะการใช้ประโยชน์ โดยแบ่งประเภทการใช้ประโยชน์หลักออกเป็นเกษตรกรรม ที่อยู่อาศัย การใช้ประโยชน์อื่น เช่น พาณิชยกรรม และที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ใช้ประโยชน์ตามควรแก่สภาพ
นอกจากนี้ ระบบใหม่ยังขยายขอบเขตการจัดเก็บให้ครอบคลุมทรัพย์สินหลายประเภทมากขึ้น ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะอาคารที่ก่อให้เกิดรายได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าของบ้านหรือที่ดินทุกคนจะต้องเสียภาษี เพราะกฎหมายยังมีหลักเกณฑ์การยกเว้นและลดหย่อนตามประเภททรัพย์สิน มูลค่า และเงื่อนไขที่กำหนด
อีกหนึ่งวัตถุประสงค์ของการปรับโครงสร้างภาษีคือการส่งเสริมให้เกิดการใช้ประโยชน์จากที่ดินอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะที่ดินที่ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีการใช้ประโยชน์ ซึ่งอาจมีภาระภาษีเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาและเงื่อนไขของกฎหมาย ขณะเดียวกัน รายได้จากภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจะเป็นรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อนำไปใช้ในการบริหารและพัฒนาพื้นที่ของตนเอง
จึงกล่าวได้ว่าการเปลี่ยนจากภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่มาเป็นภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ไม่ได้เป็นเพียงการเปลี่ยนชื่อภาษีหรือปรับอัตราการจัดเก็บเท่านั้น แต่เป็นการปรับโครงสร้างภาษีทรัพย์สินครั้งสำคัญของประเทศไทย ทั้งในด้านฐานภาษี วิธีประเมิน การใช้ประโยชน์จากอสังหาริมทรัพย์ และบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดเก็บรายได้
02 | ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ปี 2569: ใครต้องเสียภาษี และคำนวณอย่างไร?
ภายหลังจากประเทศไทยเปลี่ยนมาใช้ระบบภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง เจ้าของอสังหาริมทรัพย์จึงมีหน้าที่พิจารณาภาระภาษีประจำปีตามประเภทและลักษณะการใช้ประโยชน์ของทรัพย์สิน ไม่ว่าจะเป็นบ้านพักอาศัย คอนโดมิเนียม อาคารพาณิชย์ ที่ดินเพื่อการเกษตร หรือที่ดินว่างเปล่า อย่างไรก็ตาม การเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องเสียภาษี เพราะกฎหมายกำหนดสิทธิยกเว้นและลดหย่อนไว้ตามประเภททรัพย์สิน มูลค่าประเมิน และเงื่อนไขของผู้ถือครอง
ใครบ้างที่อยู่ในเกณฑ์ต้องเสียภาษี?
โดยหลักการ ผู้มีหน้าที่เสียภาษีคือบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลที่เป็นเจ้าของที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้าง รวมถึงผู้ครอบครองหรือทำประโยชน์ในทรัพย์สินของรัฐตามเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด โดยพิจารณาสถานะของผู้ถือครอง ณ วันที่ 1 มกราคมของปีภาษีนั้น
สำหรับเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ทั่วไป กฎหมายแบ่งการใช้ประโยชน์ออกเป็น 4 ประเภทหลัก ได้แก่
1. ที่อยู่อาศัย (Residential Property) เช่น บ้านเดี่ยว ทาวน์เฮาส์ คอนโดมิเนียม และอาคารที่ใช้เป็นที่พักอาศัย โดยมีหลักเกณฑ์แตกต่างกันระหว่างบ้านหลังหลักกับที่อยู่อาศัยหลังอื่น
2. เกษตรกรรม (Agricultural Land) เช่น ที่ดินทำนา ทำสวน ทำไร่ เลี้ยงสัตว์ หรือกิจกรรมเกษตรกรรมที่เข้าเงื่อนไขของกฎหมาย
3. การใช้ประโยชน์อื่น (Other Uses) เช่น อาคารสำนักงาน ร้านค้า โรงแรม และอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้ดำเนินธุรกิจ ซึ่งอาจมีอัตราภาษีสูงกว่าทรัพย์สินประเภทที่อยู่อาศัย
4. ที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างที่ทิ้งไว้ว่างเปล่า (Vacant or Unused Property) คือทรัพย์สินที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ตามควรแก่สภาพตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด โดยมีโครงสร้างภาษีที่ส่งเสริมให้เจ้าของนำที่ดินมาใช้ประโยชน์อย่างเหมาะสม
อัตราภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ปี 2569
อัตราภาษีที่ใช้จัดเก็บจะแตกต่างกันตามประเภทการใช้ประโยชน์และช่วงมูลค่าประเมินของทรัพย์สิน โดยมีอัตราทั่วไปดังนี้
ประเภท | อัตราภาษีต่อปี |
|---|---|
เกษตรกรรม | 0.01–0.10% |
ที่อยู่อาศัย | 0.02–0.10% |
พาณิชยกรรมและการใช้ประโยชน์อื่น | 0.30–0.70% |
ที่ดินว่างเปล่าหรือไม่ได้ใช้ประโยชน์ | 0.30–0.70% และอาจเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาที่ปล่อยว่าง |
อัตราดังกล่าวเป็นอัตราตามขั้นมูลค่าที่ใช้จัดเก็บโดยทั่วไป ทั้งนี้ ต้องพิจารณาข้อบัญญัติท้องถิ่นและสิทธิยกเว้นหรือบรรเทาภาษีที่เกี่ยวข้องประกอบด้วย
สำหรับที่ดินว่างเปล่า หากยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ต่อเนื่องตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด อัตราภาษีอาจเพิ่มขึ้นอีก 0.30 จุดเปอร์เซ็นต์ทุก 3 ปี โดยมีเพดานสูงสุดไม่เกิน 3% ตามบทบัญญัติเฉพาะของกฎหมาย
ใครบ้างที่ได้รับการยกเว้นภาษี?
หนึ่งในสิทธิสำคัญสำหรับบุคคลธรรมดาคือการยกเว้นมูลค่าฐานภาษีสำหรับบ้านหลังหลัก โดยมีเงื่อนไขดังนี้
กรณีบ้านหลังหลักพร้อมที่ดิน
หากเจ้าของเป็นบุคคลธรรมดา มีกรรมสิทธิ์ทั้งที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ใช้เป็นที่อยู่อาศัย และมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้าน ณ วันที่ 1 มกราคมของปีภาษีนั้น จะได้รับยกเว้นมูลค่าฐานภาษีไม่เกิน 50 ล้านบาท หากมีมูลค่าประเมินไม่เกินเกณฑ์ดังกล่าวก็ไม่ต้องเสียภาษี แต่หากสูงกว่า 50 ล้านบาท จะคำนวณภาษีเฉพาะมูลค่าส่วนที่เกินตามอัตราที่กำหนด
กรณีคอนโดมิเนียมหรือเจ้าของเฉพาะสิ่งปลูกสร้าง
เจ้าของห้องชุดที่เป็นบุคคลธรรมดาและมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านของห้องชุดตามเงื่อนไข สามารถได้รับยกเว้นมูลค่าฐานภาษีไม่เกิน 10 ล้านบาทเช่นกัน ส่วนกรณีเป็นเจ้าของเฉพาะสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินของบุคคลอื่น และเข้าเงื่อนไขการใช้เป็นที่อยู่อาศัยหลัก จะได้รับยกเว้นมูลค่าฐานภาษีไม่เกิน 10 ล้านบาท
กรณีบ้านหลังที่สองหรือคอนโดที่ไม่มีชื่อเจ้าของอยู่ในทะเบียนบ้าน
โดยทั่วไปจะไม่ได้รับสิทธิยกเว้นมูลค่าฐานภาษีสำหรับบ้านหลังหลัก และต้องคำนวณภาษีตามมูลค่าประเมินตั้งแต่บาทแรก โดยอัตราเริ่มต้นสำหรับที่อยู่อาศัยประเภทนี้อยู่ที่ 0.02% ต่อปี ทั้งนี้ ต้องพิจารณาลักษณะการใช้ประโยชน์จริงประกอบด้วย
กรณีที่ดินเพื่อการเกษตร
บุคคลธรรมดาที่เป็นเจ้าของที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างและใช้ประโยชน์เพื่อการเกษตรตามเกณฑ์กฎหมาย จะได้รับยกเว้นมูลค่าฐานภาษีไม่เกิน 50 ล้านบาทภายในเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแต่ละแห่ง ส่วนที่มีมูลค่าเกินเกณฑ์จึงนำมาคำนวณภาษีตามขั้นอัตราเกษตรกรรม
อย่างไรก็ตาม การมีต้นไม้อยู่ในที่ดินไม่ได้ทำให้ที่ดินนั้นกลายเป็นที่ดินเกษตรกรรมโดยอัตโนมัติ เพราะต้องพิจารณาลักษณะการทำเกษตรและหลักเกณฑ์ที่หน่วยงานราชการกำหนดด้วย
นอกจากนี้ กฎหมายยังยกเว้นทรัพย์สินบางประเภท เช่น ทรัพย์สินของรัฐที่ใช้เพื่อประโยชน์สาธารณะ และทรัพย์สินอื่นตามเงื่อนไขที่บัญญัติไว้ ซึ่งไม่ได้เป็นการยกเว้นเฉพาะบุคคลธรรมดาเท่านั้น
ภาษีคำนวณจากอะไร และต้องจ่ายมากแค่ไหน?
การคำนวณภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไม่ได้อ้างอิงราคาที่เจ้าของซื้ออสังหาริมทรัพย์มา หรือราคาที่ตั้งขายในตลาด แต่ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์ของทางราชการ โดยพิจารณามูลค่าที่ดินและมูลค่าสิ่งปลูกสร้างตามหลักเกณฑ์ รวมถึงค่าเสื่อมราคาของสิ่งปลูกสร้างในกรณีที่เกี่ยวข้อง
หลักการคำนวณเบื้องต้นคือ
ภาษีประจำปี = มูลค่าฐานภาษีหลังหักส่วนยกเว้น × อัตราภาษีตามประเภทและขั้นมูลค่า
ตัวอย่างเช่น หากบุคคลธรรมดาเป็นเจ้าของคอนโดมิเนียมหลังที่สอง ซึ่งใช้เป็นที่อยู่อาศัยและมีมูลค่าประเมิน 8 ล้านบาท โดยไม่มีสิทธิยกเว้นเพิ่มเติม ภาษีเบื้องต้นจะเท่ากับ 8,000,000 × 0.02% หรือ 1,600 บาทต่อปี
แต่หากเป็นคอนโดมิเนียมที่เข้าเกณฑ์บ้านหลังหลัก มีชื่อเจ้าของอยู่ในทะเบียนบ้านและมีมูลค่าประเมินไม่เกิน 10 ล้านบาท ก็อาจได้รับยกเว้นภาษีทั้งหมดตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด
สำหรับทรัพย์สินพาณิชยกรรมที่มีมูลค่าประเมิน 10 ล้านบาท และอยู่ในขั้นอัตรา 0.30% ภาษีเบื้องต้นจะเท่ากับ 30,000 บาทต่อปี ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทรัพย์สินที่มีมูลค่าใกล้เคียงกันอาจมีภาระภาษีแตกต่างกันมาก หากลักษณะการใช้ประโยชน์ไม่เหมือนกัน
การคำนวณจริงอาจซับซ้อนกว่าตัวอย่าง โดยเฉพาะทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูงและต้องคำนวณแบบขั้นบันได หรือทรัพย์สินที่มีการใช้ประโยชน์หลายประเภทในพื้นที่เดียวกัน
เมื่อเข้าข่ายต้องเสียภาษี จะได้รับแจ้งอย่างไร?
ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเป็นภาษีที่จัดเก็บเป็นรายปี โดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ทรัพย์สินตั้งอยู่เป็นผู้รับผิดชอบ เช่น สำนักงานเขตในกรุงเทพมหานคร เทศบาล หรือองค์การบริหารส่วนตำบลในต่างจังหวัด
หน่วยงานจะจัดทำและแจ้งข้อมูลรายการที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง รวมถึงราคาประเมินและประเภทการใช้ประโยชน์ จากนั้นจึงส่งหนังสือแจ้งประเมินภาษีให้แก่ผู้มีหน้าที่เสียภาษี โดยหนังสือดังกล่าวจะระบุรายละเอียดทรัพย์สิน มูลค่าฐานภาษี จำนวนภาษีที่ต้องชำระ และกำหนดเวลาชำระเงิน
สำหรับปี พ.ศ. 2569 รัฐบาลมีมาตรการขยายกำหนดเวลาชำระภาษีจากเดือนเมษายนเป็น ภายในเดือนมิถุนายน 2569 และผู้ที่มีภาษีต้องชำระตั้งแต่ 3,000 บาทขึ้นไป สามารถขอผ่อนชำระได้ 3 งวดตามหลักเกณฑ์ โดยกำหนดชำระในเดือนมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคม 2569 ตามลำดับ
สามารถชำระภาษีผ่านช่องทางใดได้บ้าง?
ผู้เสียภาษีสามารถติดต่อชำระเงินกับหน่วยงานท้องถิ่นที่ทรัพย์สินตั้งอยู่ เช่น สำนักงานเขต เทศบาล หรือองค์การบริหารส่วนตำบล โดยทั่วไปอาจมีช่องทางชำระผ่านธนาคาร การสแกน QR Code หรือระบบอิเล็กทรอนิกส์ตามที่หน่วยงานแต่ละแห่งรองรับและระบุไว้ในหนังสือแจ้งประเมิน
หากไม่ได้รับหนังสือแจ้งประเมิน มีข้อสงสัยเกี่ยวกับประเภทการใช้ประโยชน์ หรือพบว่ามูลค่าประเมินและข้อมูลทรัพย์สินไม่ถูกต้อง เจ้าของควรติดต่อหน่วยงานจัดเก็บภาษีในพื้นที่โดยตรงเพื่อตรวจสอบและดำเนินการตามสิทธิที่กฎหมายกำหนด ไม่ควรสันนิษฐานว่าไม่มีภาระภาษีเพียงเพราะยังไม่ได้รับหนังสือแจ้ง
สำหรับเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ การทำความเข้าใจภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจึงไม่ได้มีความสำคัญเฉพาะเมื่อได้รับหนังสือแจ้งชำระเท่านั้น แต่ยังช่วยให้สามารถวางแผนค่าใช้จ่ายในการถือครองทรัพย์สินได้อย่างเหมาะสม โดยเฉพาะผู้ที่มีอสังหาริมทรัพย์หลายแห่ง หรือถือครองทรัพย์สินเพื่อการลงทุนและการประกอบธุรกิจ
บทสรุป | มากกว่าภาระภาษีของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์
การเปลี่ยนแปลงจากระบบภาษีโรงเรือนและที่ดินและภาษีบำรุงท้องที่ มาเป็นภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ถือเป็นการปรับโครงสร้างภาษีทรัพย์สินครั้งสำคัญของประเทศไทย โดยมีเป้าหมายเพื่อให้การจัดเก็บภาษีสอดคล้องกับมูลค่าทรัพย์สินและลักษณะการใช้ประโยชน์มากขึ้น รวมถึงส่งเสริมการใช้ประโยชน์จากที่ดินอย่างเหมาะสม
สำหรับเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ การทำความเข้าใจหลักเกณฑ์ภาษี สิทธิยกเว้น และภาระค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้อง จึงเป็นส่วนหนึ่งของการวางแผนถือครองทรัพย์สินในระยะยาว ไม่ว่าจะเป็นบ้านสำหรับอยู่อาศัย ที่ดินที่ถือครองไว้เพื่ออนาคต หรืออสังหาริมทรัพย์เพื่อการลงทุน
อย่างไรก็ตาม ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไม่ได้เป็นเพียงค่าใช้จ่ายที่เจ้าของทรัพย์สินต้องรับผิดชอบเท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งในแหล่งรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งสามารถนำไปใช้สนับสนุนบริการสาธารณะและการพัฒนาพื้นที่ที่เราอาศัยอยู่ร่วมกัน
ในอีกมุมหนึ่ง การมีระบบภาษีที่เหมาะสมจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับการจัดเก็บรายได้เพียงอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับความเป็นธรรม ความโปร่งใส และประสิทธิภาพในการนำรายได้เหล่านั้นกลับมาใช้ประโยชน์ต่อสังคม
เพราะท้ายที่สุดแล้ว การเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้หมายถึงเพียงการถือครองที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้าง แต่ยังหมายถึงการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน เมือง และระบบที่เราทุกคนมีส่วนร่วมอยู่ด้วยกัน
เอกสารและแหล่งข้อมูลอ้างอิง (References & Sources)
กฎหมายและระเบียบราชการที่เกี่ยวข้อง
1. ราชกิจจานุเบกษา. (พ.ศ. 2562). พระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562
2. ราชกิจจานุเบกษา. (พ.ศ. 2564). พระราชกฤษฎีกากำหนดอัตราภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2564
3. ราชกิจจานุเบกษา. (พ.ศ. 2475). พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475
4. ราชกิจจานุเบกษา. (พ.ศ. 2508). พระราชบัญญัติภาษีบำรุงท้องที่ พ.ศ. 2508
การบริหารจัดเก็บภาษีและการประเมินมูลค่าทรัพย์สิน
5. กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย. แนวทางการประเมิน การยกเว้น และการจัดเก็บภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
6. กรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง. บัญชีราคาประเมินทุนทรัพย์ที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
7. กรุงเทพมหานคร. แนวทางการประเมินและการชำระภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
ข้อมูลและมาตรการภาษีประจำปี พ.ศ. 2569
8. กระทรวงมหาดไทย. (พ.ศ. 2569). ประกาศและแนวทางการขยายระยะเวลาดำเนินการจัดเก็บภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ประจำปี พ.ศ. 2569
9. สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง กระทรวงการคลัง. นโยบายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างและรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
บทความนี้เป็นข้อมูลทั่วไป ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายหรือภาษี กฎเกณฑ์และอัตราอาจเปลี่ยนแปลงได้ โปรดตรวจสอบข้อมูลล่าสุดกับผู้เชี่ยวชาญก่อนตัดสินใจ



